Rogatica

Tokom prve polovine 1991. godine, nekoliko opština u BiH u kojima su Srbi predstavljali većinu ili znatan procenat stanovništva formiralo je nove zajednice opština. Među njima je bila i Zajednica opština Romanija, formirana 8.5.1991. godine, koja se u jesen iste godine proglasila srpskom autonomnom oblašću i postala SAO Romanija. Obuhvatala je opštine Pale, Sokolac, Han Pijesak i Rogatica.

Početkom 1992. godine, TO Rogatica i policija su podeljene na srpski i muslimanski deo. U maju je formirana Rogatička brigada pod komandom Rajka Krušića, člana Glavnog odbora Srpske demokratske stranke (SDS). Pripadnici ove jedinice su zlostavljali i terorisali bosanske Muslimane pucajuću u vazduh, nazivajući ih pogrdnim imenima, pevajući nacionalističke pesme i oduzimajući im imovinu. Nakon napada na grad Rogaticu, u opštini je izvršeno nekoliko masovnih ubistava, uključujući i napad na mesto Seljani i streljanje kod Duljevca.

Dana 22.5.1992. godine ili približno tog datuma, napadnuta su mnoga sela u opštini Rogatica, uključujući Seljane. Bosanski Muslimani su u njemu činili manjinu. Kada su predstavnici bosanskih Muslimana zatražili da se obustave napadi na njihova naselja, rečeno im je da se napadi mogu obustaviti samo ako do određenog roka bude predato oružje. Posle tih razgovora, napadi su intenzivirani, a kuće bosanskih Muslimana paljene.

Nekoliko dana posle napada, naređeno je da se više porodica bosanskih Muslimana usele u po jednu kuću radi lakšeg kontrolisanja. Lokalna fiskulturna dvorana pretvorena je u kasarnu koju su koristili lokalni bosanski Srbi i pripadnici paravojne jedinice „Beli orlovi“, koji su učestovali u napadu na susednu opštinu Višegrad.

Dana 3.6.1992. godine, Bećir Ramović je pogođen rafalom. Kasnije tog dana, iz kuće Sulejmana Ćurevaca u zaseoku Ovlagija, izdvojeno je 15 muškaraca civila i odvedeno u nepoznatom pravcu. Među njima je bio i muž Enise Zimić. Mujo Zimić se tokom razdvajanja muškaraca sakrio u obližnju kuću i na taj način izbegao smrt.

Posmrtni ostaci ovih muškaraca ekshumirani su u septembru i oktobru 2004. godine na lokalitetu Dizdareva njiva. Kolektivna dženaza za žrtve održana je 21.10.2006. godine, posle njihove identifikacije.

Dana 15.8.1992. godine, Radisav Ljubinac odvezao je 27 zatočenika iz „Rasadnika“, među kojima je bilo četiri maloletnika, da budu korišćeni kao živi zid prilikom napada na kotu Jačen. Od nekih zatočenika je traženo da izjave lojalnost srpskoj državi.

Zatočenike su odvezli na liniju fronta u Duljevcu. Dok su izlazili iz minibusa, jedan od vojnika je rekao: „Ove treba odmah poklati”. Dragoje Paunović, starešina manje rogatičkog bataljona, naredio je da se zatočenicima vežu ruke iza leđa i da ih pošalju duž ograde prema liniji fronta. Tom prilikom, ranjena su dva zatočenika.

Zatočenici su potom odvedeni makadamskim putem ka jednoj poljani, gde im je naređeno da stanu. Špiro je naredio jednom srpskom vojniku da ih sve ubije. Nakon toga, srpski vojnici su išli naokolo i pucali u one koji su možda još uvek bili živi. Preživeli su samo Armin Baždar, koji je tada imao 14 godina, Kapo Ago i još jedan muškarac, čiji je identitet zaštićen. Tela 24 muškarca ekshumirana su iz masovne gronice u Duljevcu u septembru 1998. godine i predata porodicama radi sahranjivanja, nakon što su ih članovi porodica identifikovali

Povezano

Armin Baždar

Šukrija Omeragić Bosanski Musliman iz Orahova. Ujak Armina Baždara. Njegovi posmrtni ostaci ekshumirani su iz masovne grobnice Rogatica u septembru 1998. godine. Identifikovao ga je

»